Bij Cor van Velzen staat de Puch van Gerard Berloth.

Nou en? Denk je dan.

Deze Puch heeft echter iets speciaals want hij was van Gerard Berloth, die vorig jaar op 79-jarige leeftijd is overleden.

Gerard Berloth, 1922 - 2001

Gerard kwam de laatste jaren vaak in de sleutelruimte van Cor vanwege de gezelligheid. Hij kwam dan met zijn invalidenkarretje bij het pakhuis aan en cor maakte plaats voor hem zodat hij makkelijk naar binnen kon. Daarna plofte hij bij Cor op de bank en stak een saffie op. Bakkie koffie, babbeltje, en hij had het prima naar zijn zin. Ooit verzuchtte hij: “Cor, was ik maar 20 jaar jonger, dan konden we nog heel veel jaren gezellig samen sleutelen”….

Puch gek

Gerard was net als Cor Puch-gek. Hij had zijn eerste Puch, die hij in 1972 kocht, nooit weggedaan maar was er gewoon op blijven rijden omdat hij er ongelofelijk van genoot. Hij had in die tijd al kleine modificaties aangebracht. Hij had bijvoorbeeld, vanwege zijn bepaald niet kleine voeten, het rempedaal handmatig even naar buiten gebogen voor een gemakkelijker bediening. Met het stijgen der jaren kwamen zowel voor Gerard als de Puch gezondheidsperikelen: de Puch kreeg bijvoorbeeld een grotere koplamp voor meer lichtopbrengst omdat Gerard het op hogere leefijd niet meer zo best zag. De koplamp werd overigens gedoneerd door een ouwe Kreidler. Voordat de Puch in zijn kelder terecht kwam vanwege Gerard zijn gezondheid, stond hij altijd op straat voor de deur. Op die plaats had de MV50 het zwaar: de jeugd sloopte vaak het één en ander en gapte het ene na het andere onderdeel. Daar had Gerard steeds een antwoord op zoals je op onderstaande foto’s kunt zien. De originele tankdop is vervangen door een eigengemaakt exemplaar met, ja je ziet het goed, een slangklem. Gevolg is dat Geer altijd een grote schroevendraaier op zak had anders kon hij zijn tankdop er niet afkrijgen en dus niet tanken.

Schroevendraaier

Bovendien had Gerard, nadat er twee keer een bougiedop en kabel gejat waren, de nieuw gekochte bougiekabel in tweeën geknipt en er een kroonsteentje tussen gezet waardoor hij ook altijd een kleine schroevendraaier bij zich moest hebben om dit kleinood bij achterlaten van de brommer te kunnen demonteren en bij vertrek weer te monteren. Een deel dat ook steeds gepikt werd was zijn gele plaat. Omdat het te veel slepen werd om ook nog een ringsleutel tien en dergelijke mee te slepen, monterde hij een houten plaat van 2cm dik. Likje verf erover en geel was ie! Voor de buitenmodelletje was er geen belangstelling…. Kroonstuk van de MV is het DHZ-achterspatbord. Kijk maar eens goed naar de detailfoto: en 4-duims PVC-regenpijp-bocht, doormidden gezaagd en gemonteerd op het door roest gehavende achterdeel. Verfje erover en klaar is Kees!

De kleur, daar valt ook wat over te vertellen; zonnegeel met brandweerrood. Deze kleuren zijn zeer consequent doorgevoerd; handvatten rood, frame rood, kabels geel, koplamp geel, enzovoort. Aan die kleuren dankt dit Puchje trouwens zijn door Cor gegeven naam: Cheeseburger!

Als laatste anekdote wil ik nog vermelden dat de kabels zijn vastgezet met pleisters in plaats van tie-ribs. Werkt net zo goed, meneer!

Chemisch twalet

En weet je wat nou het leuke is van die brommer? Z’n baas was er gek mee en heeft er 28 jaar met zoveel plezier op rondgetoerd dat je gewoon respect krijgt voor het ding. Niks origineel, niks hi-tech, gewoon leuk en nog steeds rijdend. Daar kan geen chemisch twalet tegen op dachten we zo. Onderhand zit Gerard van ergens boven op ons neer te kijken en vindt het geinig dat zijn brommer is opgevangen. Hij is bij Cor in goede handen. Er wordt geen bout afgehaald; uit respect voor Gerard blijft hij staan zoals hij is.

Mochten er mensen zijn die het fenomeen eens willen komen bekijken dan staat er bij Cor nog altijd die ouwe bank, en er is altijd tijd voor een bakkie en een praatje……

Met dank aan Peter Lokker. Alias Peer.