Welkom op Cor's Puch site

Mijn eerste Puch kocht ik als knulletje van 16 jaar. Of kocht, eigenlijk kreeg ik die van mijn oma, waar ik opgroeide. Apentrots natuurlijk! Ik heb er een poos op gereden, had inmiddels verkering gekregen en op mijn Puchie ging ik vaak met mijn meissie op stap, dansen bij Kleinhaus of de Marathon. In die tijd werd mijn meissie mijn vrouw en zelfs toen ze 8½ maand zwanger was zat ze nog lekker bij mijn achter op m'n Puchie. Ook zijn we wel samen op de Puch naar Arnhem gereden, naar mijn ouders op de camping. En helaas, daar sloeg het noodlot toe.

Op een regenachtige middag zouden we met z'n allen naar de stad (Arnhem) gaan. Omdat het zulk slecht weer was, wilde mijn moeder niet dat mijn vrouw achter op de Puch meeging maar met mijn ouders met de auto. Ik ging zelf natuurlijk op mijn Puchie. En onderweg gebeurde het: een lesauto, die rechtsaf ging, vergat om te kijken en mij voorrang te geven en reed mijn Puchie totaal aan barrels. Het was een wonder dat ik het overleefde, alle zijruiten van de auto waren er uit en zelf zat ik op de straat met een wieldop van de auto in mijn handen. Op wat schraafwondjes na mankeerde ik niets! Als mijn vrouw achterop had gezeten had ze het waarschijnlijk niet overleefd. Nu was het enige slachtoffer mijn ouwe, trouwe Puchie!

Alle stukken en brokken zijn bij elkaar geraapt en naar Den-Haag gebracht door de verzekeringsmaatschappij. De Puch werd weer in elkaar geflanst en opgeknapt maar is nooit meer helemaal de oude geworden. Toen ik hem dan ook eens een keer uitleende, heeft ie dat niet meer kunnen navertellen. Daarna is er jaren geen Puch meer geweest, ik had mijn rijbewijs gehaald en reed in een auto met vrouw en dochter.

Jaren later, ik was al lang en breed getrouwd, had een dochter groot gebracht die al weer het huis uit was om te gaan samenwonen met haar vriend, ging ik met mijn schoonzoon naar een concert van de Rolling Stones, ook één van m'n favorieten uit mijn jeugd. Toen we daar stonden te wachten voor het stadion om naar binnen te kunnen, kwam daar een, in mijn ogen oude, kerel aan rijden op een schitterend gerestaureerde Puch, en ja hoor: mijn hart ging weer wagenwijd open! We raakten aan de praat over die "goede ouwe tijd" en de Puchies. Hij had die Puch sinds enkele jaren en hem zelf helemaal opgeknapt. Een jaar eerder was juist de eerste Haagsche Puchclub opgericht.

Eenmaal thuis, we waren toen net een paar weken ervoor verhuisd naar een eengezinswoning, kwam er op een avond een verzekeringsagent thuis. We raakten over van alles en nog wat aan de praat en ik vertelde hem over het Stones concert en mijn ontmoeting met de Puch. Joh, zei hij, ik heb er al jaren één in de schuur staan. Hij is eigenlijk van mijn vrouw, die hem wil bewaren voor onze zoon. Het kind was een jaar of vier! Joh, zei ik, dat is toch zonde, tegen de tijd dat hij zestien is, is die Puch al lang verrot! Dat vreesde hij inderdaad ook en hij zou aan zijn vrouw vragen of ik hem toch niet kon kopen. Een dag later belde hij mij op en zij dat zijn vrouw het er mee eens was als ik voor haar zoon een Mountain Bike zou kopen. Nou, dat heb ik natuurlijk gedaan en voor nog geen tweehonderd gulden had ik mijn eerste (of eigenlijk tweede) Puch.

Die heb ik toen samen met m'n schoonzoon helemaal uit elkaar getrokken! Avonden en weekenden zijn we bezig geweest. Toen ie eenmaal gesloopt was heb ik het blokje laten reviseren, ik kon dat toen nog niet allemaal zelf. We hebben alles wat verchroomd moest worden naar de chroomboer gebracht, de rest naar de spuiter. Nieuwe bandjes, verchroomde spaakies, nieuwe kabeltjes, enzovoort, enzovoort.

Toen alle onderdelen eenmaal klaar waren moest ie weer in elkaar. Na veel vloeken, zuchten, steunen en zweten, is het ons uiteindelijk gelukt! Er stond een pracht van een Puchie, die nog liep ook! Zwart met bordeauxrood was ie geworden, een plaatje! En dat was het begin van nog vele restauratie objecten, zoals ik ze noemde.

Inmiddels heb ik er tientallen gerestaureerd, steeds mooier en perfecter, zelfs de schroefjes en moertjes werden verchroomd, alles moest glimmen en blinken.

De laatste twee jaar heb ik het met de MV-tjes en MS-jes wel gezien en ben ik op zoek gegaan naar meer bijzonderde modelletjes: meer de sportmodellen en de modellen die in licentie van Puch zijn uitgebracht en in Nederland nooit te koop zijn geweest. Zo heb ik nu een SparViero, een sportmodel uit Italie, waar er naar mijn weten maar vijf van in Nederland zijn. Ook ga ik binnenkort naar Zwitserland een Condor VS sport halen, ook in licentie van Puch gemaakt. Dat was een probeersel geweest voor de Zwitserse markt en is maar heel kort gemaakt, ongeveer 300 stuks. Zie Gallery. Verder heb ik ook nog een Puch gerestaureerd met een zogenaamde Druppeltank, ook nooit in Nederland uitgebracht. Zie Gallery. En zo gaan we steeds wat verder, op zoek naar bijzondere modelletjes. Ooit hoop ik nog eens een mooie MC tegen te komen, daar ben ik al een hele tijd naar op zoek. Dat is dan zo ongeveer mijn hystory voor wat betreft het Puch gebeuren.